Sabahın ilk ışıkları Kemerburgaz Şehir Ormanı’nın üzerinden süzülürken, İstanbul Caddesi’nde henüz uyanmamış sokak lambaları yanıyor. Kemer Country’nin sessiz sokağından çıkıp Göktürk yönüne sapan araçların farları, otel girişinde ağır ağır sönüyor; bu saatlerde her şey daha yavaş, daha tatlı.
İçeri girdiğimde oda hâlâ loş, yastıklar yeni sıkılmış keten gibi duruyor. Dudağımda bıraktığım son yudum kahvenin acısı, tenime sinen sıcaklıkla birleşince, geceyi uzatmak isteyen bir davet doğuyor. Mimar Sinan’ın eski taş duvarları arasında bile bu kadar yakın hissedemeyeceğin bir ritim var; nefesler, dokunuşlar, zamanı esneten bir tat.
Şimdi sıra sende: aynı sessizliği benimle paylaşmak ister misin?
Comments