Uykuyla uyanıklık arasındaki o anda, karanlık hâlâ dışarıyı sararken, damağında bıraktığın izleri düşünüyorsun. Kemerburgaz Caddesi’nin sessizleştiği, Kent Ormanı’ndan sadece rüzgârın geçtiği bu saatlerde, esmer tenin sıcaklığı daha da ağırlaşıyor. Her öpücük, her yavaş ısırık, dilinle takip ettiğin o tat, sabahın ilk ışığına kadar sürüyor.
Seni tatmin etmek için hızımı değil, ritmimi ayarlıyorum. Bazen uzun ve ağır, bazen ansızın derinleşen hareketler… Göktürk’ten Mithatpaşa’ya uzanan yollarda, Kemer Country’nin loş koridorlarında ya da kendi sakin evimde, aynı yoğunluğu koruyorum. Bedensel açlığın, yalnızca fiziksel bir ihtiyaç değil; aynı zamanda tadına varmak istediğin bir deneyim.
Şimdi sıra sende: o tat hâlâ damağında mı, yoksa yeniden mi istemektesin?
Comments